Evruvandinn kominn á "hold"

Nú fer fram mikil valdabarátta milli Angelu Merkel og Francois Hollande um yfirráð yfir ESB.

Merkel reynir að verja sína stöðu sem höfuð sambandsins og æ fleiri þjóðhöfðingjar ásamt embættismönnum ESB verða henni fráhverfir. Hollande er með sterkara bakland og ætlar sér að ná yfirhöndinni. Þetta minnir mjög á skærur milli þessara ríkja á undanförnum öldum og vonandi að ekki fari á sama veg og áður, þó vissulega sú von fari minnkandi.

Á meðan er vandi evrunnar settur á "hold". Grikkland er látið hanga í lausu lofti þegar kosningar vofa þar yfir landsmönnum. Eina sem heyrist eru óviðeigandi kröfur til Grikkja um að kjósa um eitthvað allt annað en þjóðþing! Þessi framkoma eflir vissulega öll öfgaöfl, bæði til vinstir og hægri.

Bankar vita ekki sitt rjúkandi ráð. Ekkert er gert, hvorki til hins betra né verra. Þeim er lofað að eitthvað verði gert, bara seinna. En það dugir þeim ekki og nú svo komið að lokað hefur verið fyrir viðskipti með einn stæðsta banka Spánar. Hann er í raun gjaldþrota. Fleiri standa illa, bæði á Spáni sem og flestum ríkjum evrulanda. Fall Bankia mun draga fleiri banka með sér inn í niðurspíralevrunnar. Allt bankakerfi evrulanda er samofið í lánum til hvers annars og því mun fall eins verða að falli annars, sem mun svo taka enn fleiri með sér. Hruninu verður ekki afstýrt!!

Á meðan neitar Merkel að láta af þeim völdum sem hún tók sér. Hún heldur fast í það sem hún var þó aldrei kosin til að gegna, hvorki að fólkinu innan evrulandana, né framkvæmdastjórn ESB. Hún einfaldlega tók sér þessi völd, með stuðningi þáverandi forseta Frakklands og þáverandi bankastjóra evrópska seðlabankans. Báðir þessir stuðningsmenn hennar hafa yfirgefið vígvölllin og hún því með öllu umboðslaus.

Á meðan blæðir evruríkjum og hörmungar leggjast yfir fólkið sem þau byggja. Það sem verra er, að þá munu einnig leggjast hörmungar yfir alla heimsbyggðina vegna aðgerða og aðgerðaleysis Merkel. Skelfilegast er þó að horfa upp á uppgang hinna ýmsu öfgasamtaka, bæði til vinstri og hægri, vítt um álfuna. Þessi uppgangur ætti þó ekki að koma neinum á óvart, sagan kennir okkur hvernig fer þegar svona er staðið að málum. Það hafa skapast kjöraðstæður fyrir hvers kyns ofgasamtök um alla Evrópu, sérstaklega í löndum evrunnar.

Merkel á að stíga til hliðar. Hennar aðferðir munu ekki bjarga evrunni. Aðferðir hinna gætu hugsanlega gert það, en þó er líklegast að það sé orðið of seint! Þeir gætu þó hugsanlega komið í veg fyrir algera hörmung og stíðsátök innan álfunnar!! 

 

Lokað fyrir viðskipti með Bankia

Þolir illa sannleikann

Jóhönnu er tamt að lofa og ljúga, það hafa landsmenn fengið að sjá aftur og aftur síðustu þrjú ár.

Hún svarar spurningu þingmanns á Alþingi með lygum og þegar þær lygar eru reknar ofaní hana, þá segist hún ekki ætla að svara þingmanninum! Hún þolir illa sannleikann!!

Framtíðin mun minnast þessarar ríkisstjórnar Jóhönnu. Sú minnig mun einkennast af sviknum loforðum stjórnarheranna, Jóhönnu og Steingríms. Það mun svo verða höfuðverkur sagnfræðinga framtíðar að reyna að skilgreina hvers vegna þau tvö ákváðu að svíkja svo kjósendur sína sem raun ber vitni!!

 

„Ekki beitt mér á einn eða annan hátt“

Svik stjórnarinnar dýr

Þau eru ófá störfin sem Jóhanna hefur lofað á sinni tíð sem forsætisráðherra og væri ekkert atvinnuleysi í landinu þó ekki hefði verið staðið við nema helming þeirra loforða. En því miður hefur ekkert þeirra verið efnt. Nú síðast lofaði hún nokkur þúsund störfum á næsta kjörtímabili og víst að það muni standa, enda hún þá komin frá völdum!

Þó hafa orðið til ný störf í þjóðfélaginu, en ekki vegna aðgerða stjórnvalda, heldur þrátt fyrir þær aðgerðir. Þessi nýjun í störfum hefur þó rétt getað haldið í við þau störf sem eru að glatast. Glatast vegna óhóflegrar skattheimtu, reglugerðafargans og aðgerða fjármálageirans, en hann virðist hafa algerlega frítt spil gagnvart lögum þessa lands og er bakkaður tryggilega upp af stjórnvöldum.

En það er enginn að biðja stjórnvöld að skapa störf, einungis er verið að biðja stjórnvöld að þvælast ekki fyrir, vera ekki sífellt að leggja stein í götu þeirra sem vilja byggja landið upp. Það er ekki verið að biðja um neitt annað! 

Það eru ófá fyrirtækin, bæði stór og smá, sem hafa hætt við að hefja starfsemi hér á landi. Önnur reyna að þrauka og bíða af sér þessa afturhaldsstjórn. Þeir sem hafa verið svo kjarkaðir að hefja hér starfsemi horfa nú oftar en ekki upp á gjörbreytt starfsumhverfi fyrir sína starfsemi, þar sem skattar eru nú lagðir á allt hugsanlegt og óhugsanlegt og sífelt verið að finna upp nýjar reglugerðir til að hefta starfsemi þeirra. Fundvísi stjórnmála á skattstofna er með ólíkindum auk þess sem fyrri skattstofnar eru nýttir meir en góðu hófi gegnir. Nýjar hamlandi reglugerðir koma sem af færibandi úr ráðuneytum ríkisstjórnarinnar. Svo  rækilega er gengið á fyrirtækin að sum þessara nýrri fyrirtækja, sem hingað komu til að hjálpa okkur, eru jafnvel farin að hugsa sér til hreyfings, þrátt fyrir að hafa fjárfest hér í húsum og búnaði.

Stjórnvöld hefðu hæglega getað sparað þessa 2  - 300 milljarða með því einu að þvælast ekki fyrir með reglugerðaþvargi og ósanngjarnri skattheimtu. Lækkun skatta um hálfa þessa upphæð, hefði sparað hana alla og miklu meir en það!!

Það má vissulega segja að íslensk þjóð sé mögnuð. Að standa af sér aðför grísk/íslenska alsherjarráðherrann og Jóhönnu Sigurðardóttir er mikið afrek og ekki á allra þjóða færi að afreka slíkt. Þjóðinni hefur tekist að halda í horfinu og jafnvel ná árangri á sumum sviðum þrátt fyrir þessi afturhaldsöfl sem landinu stjórna!!

Ríkisstjórn Jóhönnu Sigurðardóttir á að fara frá. Hún ræður ekki við hlutverk sitt, það er full reynt!

Það næst enginn árangur með loforðum, sama hversu oft þau eru gefin. Það eru efndir og árangur sem telja, en það er eitthvað sem þessi ríkisstjórn þekkir ekki!!

 

Tapið 2-300 milljarðar

Ögmundur hræðist svipu Jóhönnu

Það er ljóst að Ögmundur óttast Jóhönnu meir en svo að hann geti staðið á eigin sannfæringu.

Eða er hans sannfæring kannski nær Brussel en hann vill láta? Er Ögmundur kannski jafnmikill aðildarsinni og Jóhanna?

Ögmundur virðist ætla að hlaupa útundan sér, virðist ekki ætla að kjósa með tilögu Vidísar. Þá er það ljóst og hann mun bera skaða sinn af því sjálfur. Þá hefur hann endanlega stimplað sig með svikurum VG við sína kjósendur og sest á bekk með Steingrími, Birni Val, Árna Þór og fleirum þeim VG liðum sem hafa haft það að sinni aðalatvinnu síðustu þrjú ár að svíkja og ljúga að sínum kjósendum. 

Þetta lið mun fá sína refsingu í næstu kosningum til Alþingis!!

 

Vonsvikin með orð Ögmundar

Nú reynir á !

Það er ljóst að nú reynir á þá þingmenn sem segjast vera á móti aðild en vilji fá að "kíkja í pokann".

Þeir þingmenn sem greiða gegn tillögu um að þjóðin fái að segja sitt orð, eru ekki að kíkja í neitt, þeir eru aðildarsinnar. Þeir eru tilbúnir að fórna því sem þarf fyrir aðild.

Því verður fróðlegt að fylgjast með þingmönnum VG skila sínum atkvæðum, en þó ekki síður með þeim þingmönnum Sjálfstæðis og Framsóknarflokkum, sem hafa átt erfitt með að sætta sig við samþykktir eigin flokka um þetta mál, gerfikrötunum.

Það er vonandi að óskað verði nafnakalls við þessa atkvæðagreiðslu.

 

ESB fari í þjóðaratkvæði

"Það kostar að vera í evrusamstarfinu"

Svo mælir Christine Lagarde. Þetta er ekki sú mynd af evrunni sem aðildarsinnar hér halda uppi.

Þegar evran var tekin upp var sagt að tilvera hennar myndi leiða af sér hagsæld fyrir þær þjóðir sem þann gjaldmiðil tækju sem lögeyri. Því var haldið fram að evran ein og sér myndi leiða af sér fleiri störf, auka verðmæti og til allrar hugsanlegrar hagsældar sem hvert þjóðríki gæti hugsað sér. Aðildarsinnar hér á landi halda enn þessum fullyrðingum á lofti, þó það sé öllum orðið ljóst að þetta gekk ekki eftir, fjarri því.

Þær hörmungar sem evran hefur leitt af sér eru miklar. Ekki vegna þes að þessi gjaldeyrir sé verri en aðrir gjaldmiðlar, heldur vegna þess að hann var settur á til hálfs. Skrefið var ekki stigið til fulls í upphafi. Það var tekinn upp sameiginlegur gjaldmiðill, sem nú 17 lönd eru aðilar að, með sameiginlegum seðlabanka en 17 mismunandi hagkerfum og 17 fjármálaráðherrum. Það gefur auga leið að þetta er uppskrift sem aldrei getur orðið að öðru en hörmung og skelfingu.

Ef ESB hefði stigið skrefið til fulls og sameinað þau ríki sem kusu sér evru, í eitt ríki, með eitt hagkerfi og einn fjámálaráðherra, þá hefði einn gjaldmiðill með einn seðlabanka gengið upp. En það var ekki pólitískur kjarkur til að stíga slíkt skref, kannski vegna þess að þeir vissu að ekkert ríki var tilbúið að ganga að slíkum kostum.

Það átti að taka hálft skref fyrst og láta afganginn koma hægt og hljótt. Nú, þegar allt er komið í kaldakol á að nota ringulreiðina og vonleysið til að klára skrefið sem hófst fyrir rúmum áratug. En það er orðið of seint. Evrunni verður ekki bjargað úr þessu, hún er fallin þó enn séu trúgjarnir sem halda að kraftaverkin gerist. 

Stjórnmálamenn og þeir sem með fjármál heimsins fara, hrópa nú að Grikkland megi alls ekki yfirgefa evruna, að þeim verði að hjálpa svo þeir geti áfram haft evru sem lögeyri. Þetta er ekki í þágu Grikkja, ekki í þágu grísku þjóðarinnar. Þetta er í þágu bankanna! Það eru bankarnir sem munu tapa á falli evrunar, ekki íbúar þeirra landa sem hana nota. Vissulega mun verða áfall í evrulöndum þegar hún verður endanlega úrskurðuð látin, sem og um allan heim. En það áfall verður þó tiltölulega stutt fyrir fólkið, fyrir þjóðirnar. Það verður hins vegar stærra og verra áfall sem bankakerfið mun verða fyrir og víst að það mun riða til falls í þeirri mynd sem það er nú. En jafnvel þó allt bankakerfi heims hrynji, mun nýtt og vonandi heilbrigðara rísa úr öskustó þeirra. Þá geta þjóðir heims farið að byggja sig upp aftur, þá verður framtíðarsýn fyrir þjóðir heims.

Ef sama kerfinu verður haldið gangandi áfram, mun það smá saman draga allann mátt úr þjóðum heims, ekki bara löndum evrunnar, heldur allri heimsbyggðinni! Þá verður engin von, engin framtíðarsýn. Þá hafa fjármálaöflin unnið fullnaðarsigur!

"Það kostar að vera í evrusamstarfinu" sagði Lagarde. Það er vissulega rétt hjá henni það kostar. Sá kostnaður er þó meiri en bara fyrir lönd evrunnar, sá kostnaður lendir á allri heimsbyggðinni.

Fyrsta skrefið í átt að uppgjöri við fjármagnsöflin er að gera upp evruna! Einungis þannig mun heimsbyggðinni verða bjargað, einungis þannig mun fólk geta séð einhverja framtíð. Tími fjármálaaflanna er liðinn, tími hins óheilbrigða, þar sem auðgildi er tekið umfram manngildi, er liðinn!!

 

Gríski harmleikurinn heldur áfram

"We got to give people hope"

Áróðursmaskína ESB komin á fulla ferð

Benedikt Jóhannson er duglegur í áróðri fyrir ESB. Nú hefur hann set upp reiknivél svo landsmenn sjái nú hversu ofboðslega gott er að vera í sambandinu.

En þetta er auðvitað áróður. Fyrir það fyrsta eru lánin hér verðtryggð. Það kemur ekkert við nafni gjaldeyrisins, heldur er til komið af rangri stjórnsýslu. Að bera saman verðtrygð lán við óverðtryggð er ekki með nokkru móti hægt. 

Þá notast Benediktvið meðal vexti í ESB. Nokkuð merkilegt þar sem meðaltal má ekki nota þegar rætt er um atvinnuleysið í sambandinu, þá er alltaf hrópað að sumstaðar sé það nú lægra en á Íslandi! Hvers vegna má þá ekki skoða þessi dæmi út frá þeim löndum sem hæðsta vexti hafa innan sambandsins og bera það saman við óverðtryggð lán sem bankar bjóða nú uppá hér?

Það er ekkert, akkúrat ekkert sem segir að vextir hér á landi geti orðið svipaðir og meðalvextir innan ESB. Þvert á móti má gera ráð fyrir að þeir yrðu með þeim allra hæðstu. Það er einföld staðreynd fyrir því.

Hver þjóð hefur einungis úr því að spila sem hún aflar. Þetta ættu Íslendingar þjóða best að vita, eftir hrun bankanna. Ef spilað er úr meiru en aflað er hlýtur annað tveggja að gerast, vextir rjúka upp eða viðkomandi þjóðfélag fer á hausinn. Það sýnir sig best í mörgum jaðarríkjum ESB núna, þar sem þau ýmist berjast fyrir tilveru sinni eða eru orðin svo hneppt undir vald ESB að enginn getur lengur um frjálst höfuð strokið. Þar gerjast eitthvert mesta atvinnuleysi sem þekkst hefur frá stóru kreppunni á fyrrihluta síðustu aldar!

Því er tómt mál að setja upp slíka reiknivél sem Benedikt hefur búið til. Það er áróðursbragð af verstu sort og beinlínis verið að ljúga að fólki.

Svo er spurning hvort betra sé að missa húsnæði sitt vegna atvinnuleysis eða hárra afborgana. Sá sem hefur vinnu hefur þó von, það hefur hinn atvinnulausi ekki!

Það er hægt að tína til einstök málefni og með vilja hægt að setja þau fram á þann hátt að laði. En það er heildarmyndin sem fólk verður að horfa á, heildarmynd kosta og galla aðildar. Sú heildarmynd er fráleitt falleg nú, þar sem ESB er ein rjúkandi rúst og enginn veit hvert stefnir. Það er ekki víst að reiknivél Benedikts verði svo góð undir lok þessa árs. Þá gæti verið að íslenska lánið komi betur út!

Verðtryggingin okkar er svo annað mál og alvarlegra. Hana þarf að afnema. Ef Benedikt heldur því fram að hægt sé að afnema verðtryggingu með inngöngu í ESB, er eins hægt að afnema hana strax. Það eru engin efnisleg rök fyrir því að aðild að ESB geti áorkað því. Það eru tekjur og gjöld þjóðarbúsins sem því ráða og hvernig úr því er spilað. Hlutfallið þar á milli breytist ekki við inngöngu í ESB, alavega ekki til hins betra. Hugsanlega gæti það breyst til hins verra, bæði vegna aukakostnaðar við aðildina og vegna þess að ekki er víst að þeir samningar sem ESB hefur gert við lönd utan sambandsins séu okkur jafn hagstæðir okkur og þeir samningar sem við höfum sjálf gert, en þeir munu falla niður við aðild!!

Aðildarsinar berjast nú af hörku, enda fé farið að streyma í hendur þeirra frá Brussel. Áróðursmaskína ESB er komin á fulla ferð!!

Reiknar út lánskostnað milli Íslands og evru-svæðis

Það eru stjórnvöld sem eiga að skammast sín

Það er margt sem venjulegt fólk hefur ekki hugmyndaflug til að láta sér detta í hug, en Steingrím J þykir sjálfsagt og hið besta mál. Það kallar Steingrímur "jöfnuð", að verið sé að skipta kökunni á "réttlátari" hátt.

Hvaða réttlæti og hvaða jöfnuður felst í því að hirða allt af ellilífeyrisþegum er venjulegu fólki óskiljanlegt. 

Ásmundur styngur á kýli óréttlætisins. Hann opnar umræðuna um málefni sem stjórnvöld vilja sem minnst tala um. Það eru stjórnvöld sem eiga að skammast sín, ekki Ásmundur Stefánsson. Hans sök er engin, hann var einungis að fylgja eftir þeim markmiðum sem stefnt var að. Það eru hins vegar stjórnvöld sem hafa rústað því markmiði með blindu og heimtufrekju!!

Það á að afnema tekjutrygginguna strax, enda þeir aurar sem ríkissjóður fær vegna hennar ekki svo miklir að sköpum skipti. Þá er auðveldlega hægt að sækja annað, t.d. í utanríkisráðuneytið!

 

Segist vera með samviskubit

Ótímabær og röng umræða

Það má til sannsvegar færa að með hækkandi lífaldri sé fólk lengur starfshæft. Það er umræða sem sjálfsagt er að skoða, en þá í víðara samhengi og þegar réttur tími kemur.

Að vera að velta þessum hlutum fyrir sér nú, þegar atvinnuleysið er í hámarki, er eins fjarstæðukennt og hugsast getur. Það sér hver maður að sá sem er einu ári lengur á vinnumarkaði í þjóðfélagi þar sem atvinuleysi ríkir, tefur um eitt ár ungan einstakling frá vinnu. Þetta er einföld staðreynd sem jafnvel Gylfi ætti að skilja!

Eins og ég sagði í upphafi er alveg ástæða til að skoða síðar, þegar efni standa til, hvort breyta eigi lífeyrisaldrinum. Þá á að skoða það mál heilstætt, ekki endilega bara hvort hægt sé að láta fólk vinna lengur. Frekar ætti að auka sveigjanleika við starfslok og jafnvel gera þau mismunandi eftir eðli þeirrar vinnu sem fólk hefur stundað. Það mætti t.d. vel hugsa sér að þeir sem stunda vaktavinnu alla sína starfsævi geti komist fyrr á lífeyri, að þeir sem vinna við erfið og hættuleg störf geta slíkt hið sama. Þó með þeim hætti að hverjum væri í raun í sjálfsvaldi sett hvort hann nýti sér það. 

Umræðu um lífeyriskerfið í heild sinni má vissulega taka upp. Það er ljóst að flestir sem nú greiða stórann hluta tekna sinna til lífeyrissjóðanna eru í raun einungis að safna því fé fyrir ríkið. Það hirðir megnið af lífeyrisgreiðslunum af fólki, þegar það loks á kost á þeim. 

Lífeyriskerfið í heild sinni hefur beðið skipbrot. Bæði hefur verið óvarlega farið með fé sjóðanna og stjórnir margra þeirra sýnt af sér ábyrgðaleysi og einnig er ljóst að stjórnvöld sækja stíft í þessa sjóði, bæði beint og einnig með skattpíningu þeirra sem njóta lífeyris. Þetta á fyrst að taka til umræðu, síðan er hægt að spá í lífeyrisaldur.

Gylfi nær enn að toppa sig í vitleysunni. Hann segir að fók þyrfti ekki endilega að vinna lengur þó lífeyrisaldur yrði hækaður, það gæti bara brúað bilið með séeignasparnaðnum. Það mætti halda að mann greiið væri að koma til jarðarinnar eftir þriggja ára veru í geimnum. Flestir eru þegar búnir að nota þennan sparnaðí gin bankanna, svo það geti haldið húseignum sínum. Þá eru margir í þeirri stöðu, nú eftir hrun, að hafa ekki efni á að láta fé til þessa séreignasparnaðar, tekur einfaldlega matinn umfram eign á aurum í banka! Það eru því fáir sem eiga einhvern séreignasparnað lengur. Það er helst að menn með svipuð laun og Gylfi sem eiga slíka sjóði!

Sú umræða að hækka lífeyrisaldur er ótímabær og röng. Þá umræðu á að taka eftir að búð er að leysa hin eiginlega vanda lífeyriskerfisins og þá í víðara samhengi. 

Það er nefnilega ekki endilega besta lausnin að láta fólk vinna lengur, það getur verið að lausnin sé mun einfaldari og liggi allt annarsstaðar. Sá sem hefur verið á vinnumarkaði í 47 ár, eða jafnvel lengur, hefur vissulega skilað sínu til samfélagsins og á fyllilega skilið að fá að njóta elliáranna, ef hann kýs svo. Það er auðvitað misjafnt hversu erfið störf eru, sumir sitja bakvið skrifborð alla sína starfsævi og fyrir þá breytir kannski ekki svo miklu að sitja þar örfá ár í viðbót. Aðrir vinna erfiðisvinnu alla sína starfsævi og fyrir það fólk er kærkomið að komast á eftirlaun.

En mestu máli skiptir þó að hver og einn hafi val, að sveigjanleiki verði aukinn. Sá sveigjanleiki á þó ekki einungis að vera í aðra áttina, heldur báðar.

 

 

 

Ellilífeyrisaldur hækki með hærri lífaldri

Ofbeit eða svelt á skepnum ?

Andrés Arnalds hefur mestar áhyggjur af landinu. Það eru blessuð hrossin sem flestir myndu frekar hafa áhyggjur af!

Það hefur marg sýnt sig að þó beitarhólf fari illa af ofbeit, þá jafna þau sig fljótt eftir friðun. Því kannski ekki svo mikil ástæða til að hafa áhyggjur af því.

Það er annað með blessaðar skepnurnar. Þær geta búið að svona meðferð um alla ævi.

Það er með öllu óásættanlegt að svona sé farið með skepnur og á umsvifalaust að taka þær af mönnum sem haga sér með þessum hætti. Svelt á skepnum, í hvaða mynd sem hún er, á ekki að þekkjast.

Þeir sem ekki hafa efni á eða nenna ekki að hugsa um skepnur sínar, hafa ekkert með að halda þær. Hrosseign manna í þéttbýli hefur stór aukist síðustu ár. Stæðsti hluti þeirra sem halda hross sinna þeim vel, en það eru alltaf skussar innanum. Þeim ber að útrýma og það verður einungis gert með því að banna þeim skepnuhald.

En það eru fleiri en eigendur hrossanna sem ábyrgð bera. Landeigendur sem taka hross í beit eru einnig ábyrgir. Það færist þó æ meir í vöxt að hestaeigendur í þéttbýli kaupi sér landskika til beitar fyrir sín hross og halda að þá geti þeir beitt endalaust á þann skika.

Ofbeit hrossa er í sjálfu sér ekki vandamál, heldur eftirlitið og eftirfylgni þeirra mála. Þar er víða pottur brotinn. Það er ekki eins og menn séu að fara með þessa ofbeit í felur, hún blasir við hverjum sem vill sjá. Því ættu þeir sem eiga að hafa eftirlitð ekki að þurfa að leggja mikið á sig til að uppræta þennan vanda. Vilji er allt sem þarf!!

 

Mesta ofbeit í yfir tuttugu ár

Áróðursmaskína ESB komin í gang

Sveitin, blað aðildarsinna ber öll merki áróðurs. Ekki er eina einustu grein að finna þar gegn aðild, einungis lofræður um ágæti hennar. Þá eru áróðursauglýsingar sem margar hverjar standast ekki skoðun. En það ber að fagna þessu framtaki Já sinna. Þetta auðveldar þeim sem vilja Ísland utan ESB að flytja sitt mál, þeir vita nú loks hverju ber að svara, nokkuð sem stórlega hefur vantað hingað til.

Í blaðinu er mikið fjallað um inngöngu Finna í ESB og hver áhrif það hafði. Þó er ekki minnst neinsstaðar á þá staðreynd að finnskum bændum hefur fækkað um helming frá inngöngu og tekjur þeirra hafa lækkað um 30% miðað við aðrar stéttir finnsks þjóðfélags.

Að bera saman íslenskan landbúnað við þann finnska er í sjálfu sér galið. Meðalbústærð í Finnlandi fyrir inngömgu var einungis brot þeirra meðalbústærðar sem er á Íslandi og þróun hins íslenska á allt öðru og betra plani en þess finnska.

Grein undir heitinu "Finnska fordæmið" og enginn hefur þorað að setja nafn sitt við, er framarlega í blaðinu. Lestur hennar boðar ekki vandaða umræðu. Strax í upphafi greinarinnar er fullyrt að einungis Noegur greiði meiri styrki til landbúnaðar en Ísland. Ekki kemur þó fram hversu háir styrkir eru greiddir til hins finnska þó fram komi síðar í greininni að tvö nyrstu héruð Finnlands fái rúmlega sem svarar 37 milljarða íslenskra króna í styrki, meðan allur landbúnaður á Íslandi fær að sögn 15 milljarða. Getur verið að það séu meir en helmingi meiri landbúnaður í tveim nyrstu og strjábýlustu héruðum Finnlands en á öllu Íslandi? Varla.

Þessi grein er uppfull að staðreyndarvillum og víst að mér færari menn munu næstu daga svara þeim öllum, en ég vil þó sérstaklega benda á súluritið sem fylgir greininni. Þar er teknar styrkgreiðslur til landbúnaðar hér á landi til samanburðar við tvö nyrstu héruð Finnlands. Hvers vegna ætti að miða við þessi tvö héruð? Þau liggja mun norðar en Ísland, eru mun einangraðri og síðast en ekki síst, mun stjálbýlli. Þá er þarna stór svæði sem eru hreinlega ekki byggileg og þar sem landbúnaður er stundaður er hann mjög erfiður vegna aðstæðna landsins!

Ekki er hægt að skilja framsetningu þessarar greinar á annan hátt en að styrkir til landbúnaðar hér á landi muni stór aukast við aðild, þó í upphafi greinarinnar sé gagnrýnt hversu háir þeir eru núna. Að styrkir aukist við inngöngu er auðvitað mjög fjarri lagi. Hugsanlega væri hægt að halda þeim í sama horfi, en íslenskir bændur eru þó með þá stefnu sjálfir að þeir muni lækka og hafa stigið einhliða skref í þá átt.

Eitt kemur þó fram í greininni sem er satt, það er skipting á styrkgreiðslum milli ESB og finnska ríkissjóðsins.

En það er fleira sem er í þessu blaði. Langt viðtal við Stefán Hauk Jóhannsson, aðalsamningamann Íslands við ESB. Þar koma fram fullyrðingar um að sambandið vilji útvíkka reglur og semja um sérlausnir. Betur ef satt væri, en Lissabonsáttmálinn og allir þeir fulltrúar ESB sem hafa tjáð sig um þessi mál, eru sammála um að ekkert slíkt sé í gangi. En kannski vita Stefán og Össur betur, kannski hafa þeir mátt til að breya sáttmálum ESB!

Stefán nefnir sérlausnir Finnlands, en nefnir þó ekki að þær lausnir eru engan veginn fastar í hendi, að í raun sé hægt að skerða þær og jafnvel afnema með litlum fyrirvara.

Þá er auðvitað dregin upp sú mynd að hér muni allt verða svo óskaplega gott við aðild og tiltekin dæmi undir lið eða auglýsingu, eða hvað hægt er að kalla það, er nefnist "Satt og logið um Evrópusambandið".

Þarna eru dregnir upp gamlir og úrsérgengnir frasar, sem fyrir löngu er búið að sýna fram á að standast ekki, bæði fræðilega og ekki síst í raun. Þetta eru frasar eins og að landbúnaðarvörur muni stórlækka í verði og að landbúnaður mun ekki skaðast neitt við aðild. Auðvitað sér hvert mannsbarn að þessar tvær fullyrðingar stangast á. Ef matarverð lækkar um allt  að 40 - 50%, hlýtur það að bitna á landbúnaðnum. Hvernig í ósköpunum getur annað gerst? Eru bændur núna kannski að fá svo há laun fyrir sitt starf? Varla!

En mun verð á landbúnaðarvörum lækka? Hvernig stendur þá á því að sú matvara sem nú er flutt til landsins skattfjálst, hefur hækkað svo miklu meira en innlend framleiðsla? Hvernig stendur á því að forusta verslunarinnar er svo áfjáð um aðild, sennilega ein stétta í landinu? Það skildi þó ekki vera að hún sjá tekjur þegar skattar verða felldir niður? Það hefur sannast að verslunin hefur á hverjum tíma verið að draga til sín þá afslætti sem ætlaðir hafa verið neytendum og engin ástæða til að ætla að breyting verði þar á.

Blaðinu líkur svo á áróðursauglýsingu undir fyrirsögninni "Það væri munur ef við hefðum haft evru". Þessi auglýsing er vart svaraverð, svo vitlaus sem hún er. Það væri gaman að vita hvort þær þjóðir evrulands sem nú berjast fyrir lífi sínu og sumar sjálfræði sínu, væru sammála þessu rugli. Þær höfðu evruna, við sjáum hvernig það gekk!!

Aðstandendur þessa rits eru ekki meiri menn en svo að þeir þora ekki að koma undir nafni í blaðinu. Ekki ein einasta grein er skráð höfundi, utan ein grein um "samsæriskenningar" sem Þröstur Haraldsson eignar sér. Stór hluti efnis er í formi viðtala en ekki kemur fram hver spyr og ritar. Þá eru nokkrar auglýsingar eða hvað hægt er að kalla það og þar finnst ekki heldur höfundur.

Nokkrir hafa látið fíflast til að lána nafn sitt og andlit við þetta rit og víst að einhverjum bregður í brún þegar þeim berst það í hendur. Auðvitað verða aðrir stoltir, en það er nú eins og það er, viti manna og skynsemi er misskipt.

Það verða sjálfsagt margir mér hæfari og pennafærari menn sem munu taka þetta áróðursrit ESB til kostanna, bæði í fjölmiðlum og á bloggsíðum.

Ég ráðlegg öllum að fletta þessu riti, þeir sjá þá hversu fátæklegur málatilbúnaður ESB sinna er!!

 

Nýtt blað um áhrif aðildar að ESB á landbúnað